PRZED i PO
Ponieważ w piecu można osiągnąć około 1350°C, możliwe jest tworzenie ceramiki, terakoty, fajansu, kamionki i porcelany. Podczas wypalania atmosfera w piecu jest bardzo ważna. Aby osiągnąć wysoką temperaturę potrzebny jest nadmiar tlenu (atmosfera utleniająca), ale do niektórych efektów kolorystycznych konieczny jest jego niedobór (atmosfera redukcyjna). Efekt ten dobrze obrazuje przykład - krew nasycona tlenem jest jasnoczerwona, a jego niedobór sprawia, że krew jest ciemnoczerwona lub niebiesko-fioletowa.
Podczas wypalania np. w 1100°C, drewno uwalnia więcej palnych gazów z powodu dużego ciepła niż powietrze w piecu oferuje pod względem tlenu do reakcji. Jednak gaz musi reagować w takich temperaturach. W ten sposób "kradnie" tlen z tlenku żelaza w glinie i szkliwie, przez co może się utleniać (spalać) i uwalniać ciepło. Żelazo, które niemal zawsze znajduje się w śladach lub większych ilościach w glinie i szkliwie, jest w ten sposób redukowane i zmienia swój kolor. Drewno ulega spalaniu, a dzięki ciągowi kominowemu do pieca wraz z powietrzem napływa świeży tlen; początkowo zredukowana atmosfera nasyca się tlenem, a temperatura rośnie (warto przy tym zauważyć, że po dołożeniu drewna temperatura nieznacznie spada na skutek nadmiaru paliwa). Z każdym nowym kawałkiem drewna cykl zaczyna się od nowa, temperatura w piecu stopniowo rośnie, szkliwa i glina zmieniają kolory dzięki redukcji i utlenianiu.
Ta interakcja atmosfery w piecu pozwala osiągnąć głębię koloru typową dla wypalania drewnem. Popiół, który osadza się na ceramikę dzięki przepływowi w piecu, przyczynia się do powstania szkliwa lub tworzy je w całości. Procesy podczas wypalania są bardzo złożone, więc każde otwarcie pieca jest niespodzianką i cudem!
STOŻKI PIROMETRYCZNE ORTONA
pokazują działanie temperatury w czasie
Robi się gorąco, ale stożki jeszcze nie działają.
Od lewej do prawej: pierwszy stożek jest na dole, drugi stożek jest już całkowicie pochylony, a stożek trzeci mocno się pochyla.
Czas zakończyć wypał.